
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>فرازهایی از قرآن، توصیه به رعایت اعتدال در صدقه‌دادن می‌کنند. پس چرا امام علی(ع) به این توصیه‌ها عمل نکرده و تمام خوراک موجود در خانه‌اش را به فقرا داد و خود و خانواده‌اش گرسنه ماندند؟!</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه علوم قرآنی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 29 اسراء</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آداب پرداخت صدقه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>سیره علوی (امام علی ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ب. امام اول(حضرت امام علی ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اطعام فقرا</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. اسراء، 29.,[2]. فرقان، 67.,[3]. شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، محقق، موسوی خرسان، حسن، ج 9، ص 243، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.‏,[4]. ابن بابویه، محمد بن على، من لا یحضره الفقیه، محقق، مصحح، غفارى، على اکبر، ج ‏4، ص 186، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1413ق.‏ &#171;‏انّ رجلًا من الأنصار توفِّىَ وله صِبْیَة صغار وله ستّة من الرّقیق فأعتقهم عند موته ولیس له مال غیرهم فأتى النّبىّ صلى الله علیه و آله فأخبر فقال ما صنعتم بصاحبکم قالوا دفنّاه قال لو علمت ما دفنّاه مع أهل الإسلام ترک ولده یتکفّفون النّاس&#187;.,[5]. نقل دیگر آن است که حضرت زهرا(س) مقداری غذا برای افطار تهیه کرد، چون هنگام افطار شد مسکینی آمد و درخواست غذا کرد؛ علی(ع) یک سوم آن را به او داد، پس از آن یتیم آمد و یک قسمت دیگر را به او دادند؛ سپس اسیر آمد و باقی مانده غذا را نیز به وی دادند؛ و هر سه اتفاق در یک شب رخ داد و غذا به سه قسمت تقسیم و هر سه قسمت به آنان داده شد، و امام علی و خانواده اش با آب افطار کردند. این جا بود که این آیات نازل شد: &#171;این پاداش شما است، و سعى و تلاش شما مورد قدردانى است&#187;. ر. ک: پاسخ 18439.,[6]. &#171;وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِباد&#187;. بقره، 207؛ &#171;وَ یُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَة&#187;، حشر 9.</dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>ام‍ام‌ اول‌ (امام علی), امیر المومنین ع‍ل‍ی‌ب‍ن‌ اب‍ی‌طال‍ب‌(ع‌) , ۲۳ ق‍ب‍ل‌ از ه‍ج‍رت‌ # # ۴۰ق‌./661م.</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
