
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>بزرگ‌ترین گناه نابخشودنی چیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>گناه صغیره</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شفاعت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مراتب گناه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>گناهان کبیره و صغیره</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>فدیه گناهان شیعیان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>رذایل اخلاقی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>گناه کبیره</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حق مردم</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. حسینى شاه عبدالعظیمى، حسین، تفسیر اثنا عشرى، ج 12، ص 343، میقات، تهران، چاپ اول، 1363ش.&lt;br /&gt;[2]. &#171;قُلْ یا عِبادِیَ الَّذینَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ&#187;، زمر، 53.&lt;br /&gt;[3]. طباطبایى، سید محمد حسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج ،17 ص 278، دفتر انتشارات اسلامى، قم، چاپ پنجم، 1417ق.&lt;br /&gt;[4]. المیزان، همان، ص 279.&lt;br /&gt;[5]. طیب، سید عبد الحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج 11، ص 330، اسلام، تهران، چاپ دوم، 1378ش.&lt;br /&gt;[6]. ضحی، 5.&lt;br /&gt;[7]. طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، محقق، بلاغی، محمد جواد، ج 10، ص 765، ناصر خسرو، تهران، چاپ سوم، 1372ش؛ شریف لاهیجى، محمد بن على، تفسیر شریف لاهیجى، محقق، حسینی ارموی، میر جلال الدین، ج 4، ص 809 - 810، دفتر نشر داد، تهران، چاپ اول، 1373ش؛ مکارم شیرازى، ناصر، تفسیر نمونه، ج 27، ص 99، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ اول،  1374ش.&lt;br /&gt;[8]. تفسیر نمونه، همان.&lt;br /&gt;[9]. کوفى ابوالقاسم، فرات بن ابراهیم، تفسیر فرات الکوفى، محقق، محمودی، محمد کاظم، ص 571، سازمان چاپ وانتشارات وزارت ارشاد اسلامى، تهران، چاپ اول، 1410ق.&lt;br /&gt;[10]. حسینى همدانى، سید محمد حسین، انوار درخشان، محقق، بهبودی، محمد باقر، ج 14، ص 256، کتابفروشى لطفى، تهران، چاپ اول، 1404ق.&lt;br /&gt;[11]. فیض کاشانى، ملا محسن، تفسیر الصافى، محقق، اعلمی، حسین، ج 5، ص 341، الصدر، تهران، چاپ دوم، 1415ق.&lt;br /&gt;[12]. &#171;إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ ذلِکَ ذِکْرى‏ لِلذَّاکِرین&#187;، هود، 114.&lt;br /&gt;[13]. &#171;إِن تجَتَنِبُواْ کَبَائرَ مَا تُنهْوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنکُمْ سَیِّاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُم مُّدْخَلًا کَرِیمًا&#187;، نساء، 31.&lt;br /&gt;[14]. تفسیر نمونه، ج‏ 9 ، ص 267.&lt;br /&gt;[15]. عیاشى، محمد بن مسعود، تفسیر العیّاشی،‏ محقق و مصحح، رسولى محلاتى، هاشم، ج 2، ص 162، المطبعة العلمیة، تهران، چاپ اول، 1380ق.&lt;br /&gt;[16]. &#171;إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ&#187;، نسا، 116.&lt;br /&gt;[17]. المیزان، ج ‏17، ص 279 – 280.&lt;br /&gt;[18]. &#171;إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ&#187;،‏ یوسف، 87.&lt;br /&gt;[19]. آقا جمال خوانسارى، محمد بن حسین‏، شرح آقا جمال خوانسارى بر غرر الحکم و درر الکلم،‏ محقق و مصحح، حسینى ارموى محدث، جلال الدین‏، ج 6، ص 63، دانشگاه تهران، تهران، چاپ چهارم، 1366ش. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
