
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چرا در روایات سفارش شده قرآن را با صوت حزین و اندوه‌آمیز بخوانیم؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>حزین</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>قرائت آهنگین قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>روش قرائت قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>روایات تلاوت قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حزین خواندن قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه علوم قرآنی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ترتیل</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>قرائت قرآن با صوت حسن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>الف. حضرت رسول اکرم(ص)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. همان‌طور که در قرآن کریم می‌خوانیم: &#171;إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ&#187;؛ [که‏] در حقیقت، قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است؛ و آن شوخى نیست. طارق، 13 و 14.&lt;br /&gt;[2]. نقى پور فر، ولى الله، پژوهشى پیرامون تدبر در قرآن‏، ص 407، نشر اسوه، تهران، چاپ چهارم، 1381ش. &lt;br /&gt;[3]. &#171;إِنَّ الْقُرْآنَ نَزَلَ بِالْحُزْنِ فَإِذَا قَرَأْتُمُوهُ فَابْکُوا فَإِنْ لَمْ تَبْکُوا فَتَبَاکَوْا&#187;؛ شعیری، محمد بن محمد، جامع الأخبار، ص 49، مطبعة حیدریة، نجف، چاپ اول، بی‌تا؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ‏89، ص 191، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.&lt;br /&gt;[4]. &#171;إنّ أحْسَنُ النَّاسِ قِرَاءَةً مَنْ قَرَأ القُرْآنَ یَتَحَزَّنُ فیه&#187;؛ قادری هندی، علاء الدین علی بن حسام الدین، کنز العمال فی سنن الأقوال و الأفعال، محقق: بکری حیانی، صفوة السقا، ج 1، ص 602، مؤسسة الرسالة، بیروت، چاپ پنجم، 1401ق.&lt;br /&gt;[5]. &#171;إِنَّ الْقُرْآنَ نَزَلَ بِالْحُزْنِ فَاقْرَءُوهُ بِالْحُزْنِ&#187;؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏2، ص 614، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق.&lt;br /&gt;[6]. &#171;وَ کَانَ إِذَا قَرَأَ یَحْزَنُ وَ یَبْکِی وَ یُبْکِی السَّامِعِین‏&#187;؛ اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، محقق و مصحح: رسولی محلاتی، هاشم، ج ‏2، ص 230، نشر بنی هاشمی، تبریز، چاپ اول، 1381ق. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
