
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>از نظر روایات، چگونه باید با غیر مسلمانان رفتار کرد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>دوستی با غیر مسلمان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>غیرمسلمان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شهروند غیرمسلمان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مدارا با غیر مسلمانان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عرفان عملی و اخلاق</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ارحام غیرمسلمان</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1] ر. ک: صدر الدین بلاغی، عدالت و قضا در اسلام، ‌ص 57؛ زین العابدین، قربانی، اسلام و حقوق بشر، ص 397. &quot;من ظلم معاهداً و کلفه فوق طاقته فانا خصمه یوم القیامة&quot;.&lt;br /&gt;[2] صدر الدین، بلاغی، همان، ص 57. &quot;من آذی ذمیاً فقد آذانی&quot;.&lt;br /&gt;[3] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 20، ص 253، حدیث 578.&quot;من آدی ذمیاً آذانی&quot;.&lt;br /&gt;[4] عفیف عبد الفتاح طباره، روح الدین الاسلامی، ص 276.&quot;تصدقوا علی اهل الادیان کلها&quot;.&lt;br /&gt;[5] نهج البلاغه، نامه 53. &quot; واشعر قلبک الرحمة للرعیة و المحبة لهم، و اللطف بهم، و لا تکونن علیهم سبعاً ضاریا تغتنم أکلهم، فانهم صنفان: اما اخ لک فی الدین، او نظیر لک فی الخلق ...&quot;.&lt;br /&gt;[6] مجله مکتب اسلام سال 8، ش 5، ص 49.&lt;br /&gt;[7] وسائل الشیعة، ج 15، ص 177، باب سوم،&quot;و حق اهل الذمة ان تقبل ما قبل الله عز و جل و لا تظلمهم ما وفوا لله عزوجل بعهده&quot;.&lt;br /&gt;[8] نهج البلاغة، نامه 53. &quot;ان عقدت بینک و بین عدوک عقدة او البسته منک ذمة فحط عهدک بالوفاء و ارع ذمتک بالامانة،‌ و اجعل نفسک جنة دون ما أعطیت فانه لیس من فرائض الله شیء الناس اشدّ علیه اجتماعاً ، مع تفرق اهوائهم،‌ و تشتّت آرائهم، من تعظیم الوفاء بالعهود&quot;.&lt;br /&gt;[9] آل عمران،99 &quot;قُلْ یا أَهْلَ الْکِتابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَها عِوَجاً وَ أَنْتُمْ شُهَداءُ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُون&quot;‏. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
