
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>آیا در روایت آمده &#171;هر گاه شخص به فرمان هوای نفس خود عمل کند (حتی در صورت توبه) بخشی از عقل او از بین می‌رود که هیچ گاه باز نمی‌گردد&#187;؟!</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>گناه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>رذایل اخلاقی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>هوای نفس</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اصطلاحنامه معرفت شناسی(اسلامی)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اثرات گناه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عوامل تخریب عقل</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏1، ص 17، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.,[2]. منسوب به امام صادق(ع)، مصباح الشریعة و مفتاح الحقیقة، ص 103، بیروت‏، اعلمى‏، چاپ اول، 1400ق.,.[3] لیثى واسطى، على بن محمد عیون الحکم و المواعظ، محقق، مصحح، حسنى بیرجندى، حسین،‏ ص 317، قم، دار الحدیث، چاپ اول، 1376ش.,[4]. تمیمی آمدی، عبد الواحد بن محمد، غرر الحکم و درر الکلم، محقق، مصحح، رجائى، سید مهدى‏، ص 473، قم، دار الکتاب الإسلامی‏، چاپ دوم، 1410ق‏.,[5].  این عبارت شاید با اندکی اختلاف در منابع اخلاقی- عرفانی ذیل وجود دارد:,سلمی، ابو عبدالرحمن، محمد(متوفای 412ق)، تسعة کتب فی اصول التصوف و الزهد، ص 346، بی‌جا، للطباعة و النشر و التوزیع، چاپ اول، 1414ق. فیض کاشانى، محمد بن شاه مرتضى، المحجة البیضاء فى تهذیب الإحیاء، ج ‏5، ص 24، قم، مؤسسه النشر الاسلامى، چاپ چهارم، 1376ش؛ نراقی، ملا محمد مهدی، جامع السعادات، ج 1، ص 81 – 82، بیروت، اعلمی، چاپ چهارم، بی‌تا.,[6]. غزالى، محمد بن محمد، إحیاء علوم الدین، ج ‏8، ص 23، بیروت، دار الکتب العربى‏، چاپ اول، بی‌تا؛ المحجة البیضاء فى تهذیب الإحیاء، ج ‏5، ص 24، قم، مؤسسه النشر الاسلامى، چاپ چهارم، 1376ش.,[7] . http://javedan.ir/post.php?id=910923132829.,[8]. فرقان،70.,[9]. دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب إلی الصواب، ج ‏1، ص 46، قم، الشریف الرضی، چاپ اول، 1412ق.</dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>