
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>اگر پایه گذاران مذاهب تشخیص دادند مردم از دین خدا فاصله گرفته و به انحراف می روند و به همین دلیل مذهبی ایجاد کرده و مردم را به پذیرش آن دعوت نمودند. آیا توجهی به کلام خدا در آیات 88 و 107 و 111 سوره انعام داشته اند که به پیامبر ابلاغ فرموده: از مشرکان دوری کن اگر خدا می خواست همه به اجبار ایمان می آوردند، تو وظیفه نداری آنها را به ایمان مجبور کنی. آیا عمل بنیانگذاران مذاهب بدعت گذاری در دین و خلاف دستور خداوند نیست؟ آیا خدا آنها را به انجام چنین کاری مامور کرده؟ اگر جواب مثبت است آدرس قرآنی آن را مرقوم فرمائید.</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>نسخ شرایع و ادیان الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>وحدت حقیقت ادیان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> پاسخ به شبهات بر شیعه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حقیقت ادیان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>نسخ ادیان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه علوم قرآنی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>1]. آل عمران / 91.&lt;br /&gt;[2]. تورات، رساله هوشيع.&lt;br /&gt;[3]. مائده / 67.&lt;br /&gt;[4]. المسند، احمد بن حنبل، ج4، ص372.&lt;br /&gt;[5]. امام شناسي، علامه طهراني، ج13، قسمت 22.&lt;br /&gt;[6]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج2، ص100.&lt;br /&gt;[7]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج36، ص33، ح168، امام شناسي، علامه طهراني، ج13، قسمت 21.&lt;br /&gt;[8]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج25، ص264، ح4. </dc:description>
                
                        <dc:description>1ـ رهبري امام علي ـ عليه السلام ـ در قرآن و سيره پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ (ترجمه المراجعات) سيد محمد سياهپوش.,2ـ آنگاه هدايت شدم، محمد تيجاني سماوي.,3ـ بررسي مسائل کلي امامت، ابراهيم اميني.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
