
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>در حدیثی، امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: &#171;قال الله عزوجل: انا خیر شریک[1]...&#187; &#171;خداوند عزوجل فرماید: من بهترین شریک هستم...&#187; اگر چنین است، پس این اعمال که برای شادی دل امامان ـ علیه السّلام ـ است چیست؟ چه نیازی به اسباب که دل خداوند به آن‌ها خشنود شود؟ چرا خداوند دستور داده فقط امامان ـ علیه السّلام ـ را اطاعت کنیم و بس. اگر خداوند چنین دستور داد آیا بدون دستور خداوند امامان ـ علیه السّلام ـ اطاعت نداشتند؟ اگر چنین باشد، این با مقام امامان منافات دارد و سازگار نیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>شرک</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اطاعت امام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> پاسخ به شبهات بر شیعه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اطاعت و فرمانبرداری از امام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ضرورت اطاعت از امام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>وجوب اطاعت امام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>امام صادق (ع)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>1] . اصول كافي،‌كليني، انتشارات دارالفكر،‌ج3، كتاب الايمان و الكفر، ‌باب الريّا، ص403.&lt;br /&gt;[2] . سورة فرقان، آية 2.&lt;br /&gt;[3] . قرشي، سيدعلي اكبر، (قاموس قرآن)، تهران:‌ دارالكتب الاسلامية، سوم 1361،‌ج4، ص20.&lt;br /&gt;[4] . قرشي، سيدعلي اكبر، همان، ص25.&lt;br /&gt;[5] . سورة بقره، آية 255.&lt;br /&gt;[6] . قرشي، سيدعلي اكبر، همان، ص26.&lt;br /&gt;[7] . تفسير نور، محسن قرائتي، انتشارات در راه حق، ج1، ص511.&lt;br /&gt;[8] . امام علي، غرر الحكم و مراجعه شود به آيه 84 از سورة كهف.&lt;br /&gt;[9] . حسن‌زاده آملي، حسن، (اامامت)، ‌ابراهيم احمديان، قم: قيام 1376، ص22.&lt;br /&gt;[10] . همان.&lt;br /&gt;[11] . همان، ص24.&lt;br /&gt;[12] . مطهري، مرتضي، مجموعه آثار، انتشارت صدرا، ج4، ص871.&lt;br /&gt;[13] . همان، ص873.&lt;br /&gt;[14] . نهج‌البلاغه، خطبه 190. </dc:description>
                
                        <dc:description>1. امامت، حسن حسن‌زاده آملي، انتشارات قيام، ص22.,2. مجموعه آثار، ج4، شهيد مطهري، انتشارات صدرا، ص871.,3. تفسير نور، محسن قرائتي، ج1، ص511.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
