
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>واژه &#171;قرباناً&#187; در آیه &#171;فَلَوْ لا نَصَرَهُمُ الَّذِینَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ قُرْباناً&#187; از نظر ادبی چه نقشی دارد؟ اگر حال باشد ذوالحال چیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>آیات توبیخ کفار</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تفسیر قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 28 احقاف</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. &#171;پس چرا معبودانى را که غیر از خدا برگزیدند- به گمان این‌که به خدا نزدیکشان سازد- آنها را یارى نکردند؟&#187;، احقاف، 28.,[2] . شوکانى، محمد بن على، فتح القدیر، ج 5، ص 29، بیروت، دار ابن کثیر، دار الکلم الطیب، چاپ اول، 1414ق.,[3]. درویش محیى الدین، اعراب القرآن و بیانه، ج 9، ص 190، سوریه، دارالارشاد، چاپ چهارم، 1415ق.,[4]. دعاس- حمیدان- قاسم، اعراب القرآن الکریم، ج 3، ص 229، دمشق، دارالمنیر و دارالفارابى، چاپ اول، 1425ق.,[5]. إعراب القرآن و بیانه، ج ‏9، ص 190 – 191؛ إعراب القرآن الکریم، ج 3، ص 229؛ اندلسى، ابوحیان، محمد بن یوسف، البحر المحیط فى التفسیر، تحقیق، صدقی، محمد جمیل، ج 9، ص 448، بیروت، دار الفکر، 1420ق.,[6]. &#171;چون اصل در حال این است که مشتق باشد و زمانی‌که جامد بیاید باید تأویل به اسم فاعل یا اسم مفعول که از مشتقات می‌باشند برده شود. از این‌رو علامه آن‌را به معنای اسم فاعل گرفته است&#187;.,[7]. طباطبائى، سید محمد حسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج 18، ص 214، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین، چاپ پنجم، 1417ق.,[8]. &#171;به معنای تقرب و نزدیکی جستن به خدای متعال&#187;.,[9]. &#171;و آن هر کار خیرى است که بنده به وسیله آن بر خدا تقرب جوید&#187;.,[10]. قرشى، سید على اکبر، قاموس قرآن، ج 5، ص 296، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ ششم، 1371ش.,[11]. همان.</dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
