
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>در روایات آمده که قدرشناس خود باشیم. این قدرشناسی معنایش چیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>جایگاه انسان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>قدردانی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>قدرشناسی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>انسان شناسی Human nature</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>جایگاه شناسی انسان (مسائل جدید کلامی)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. فراهیدى، خلیل بن احمد، کتاب العین، ج ‌5، ص 113‌، قم، نشر هجرت، چاپ دوم، 1410ق.&lt;br /&gt;[2]. قدر هر مردى به اندازه همت او است، راستى و درستیش به اندازه مردانگى او است، و دلیرى هر کس برابر عزت منشى، و پارسائی‌اش به اندازه غیرت‌مندی است، هاشمى خویى، میرزا حبیب الله، حسن زاده آملىٍ، حسن، کمره‌اى، محمد باقر، منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة، محقق، مصحح، میانجى، ابراهیم‏، ج ‏21، ص 86 و 87، تهران، مکتبة الإسلامیة، چاپ چهارم، 1400ق‏.&lt;br /&gt;[3]. کبر عبارت است از این‌که انسان خودش را با خودبزرگ بینی و برتری طلبی نسبت به هم ردیفانش، بالاتر از حدّ و اندازه‌اش قرار دهد‏، صدر الدین شیرازى، محمد بن ابراهیم‏، شرح أصول الکافی، محقق، مصحح، خواجوى، محمد، ج ‏1، ص 459، تهران، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى‏، چاپ اول، 1383ش‏.&lt;br /&gt;[4]. تمیمی آمدی، عبد الواحد بن محمد، تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، محقق، مصحح، درایتی، مصطفی، ص ۲۳۳، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ اول، 1366ش.&lt;br /&gt;[5]. همان، ص 366.&lt;br /&gt;[6]. همان، ص ۲۳۴.&lt;br /&gt;[7]. &#171;وَ قَدِ ادَّعَتْ طَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ هَذِهِ الْأُمُورَ فَأَبْطَلَ دَعْوَاهُمْ مَا یَبِینُ مِنْ خَطَئِهِمْ فِیمَا یَقْضُونَ عَلَیْهِ وَ یَحْکُمُونَ بِهِ فِیمَا ادَّعَوْا عَلَیْهِ [عِلْمَهُ‏] فَانْظُرْ کَیْفَ أُعْطِیَ الْإِنْسَانُ عِلْمَ جَمِیعِ مَا یَحْتَاجُ إِلَیْهِ لِدِینِهِ وَ دُنْیَاهُ وَ حُجِبَ عَنْهُ مَا سِوَى ذَلِکَ لِیَعْرِفَ قَدْرَهُ وَ نَقْصَهُ&#187;. مفضل بن عمر، توحید المفضل، محقق، مصحح، مظفر، کاظم‏، ص 82، قم، داورى، چاپ سوم، بى‌تا.&lt;br /&gt;[8]. &#171;وَ قَالَ (ع): أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسِکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِیعُوهَا إِلَّا بِهَا&#187;، شریف الرضى، محمد بن حسین‏، نهج البلاغة، محقق، مصحح، الصبحی صالح‏، ص 556، قم، هجرت‏، چاپ اول، 1414ق‏. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>gateway for meanings</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
