
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چرا شیعیان نواصب را کافر می‌دانند، در حالی که آنها مسلمان بوده‌اند؟!</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>نواصب</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>کفر نواصب</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ناصبی (فرق کلامی)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عقاید شیعه</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>1] . الحسيني الواسطي الزّبيري، تاج العروس، محمد مرتضي، نشردار الفكر، چاپ جديد، سال 1414 ه‍ ق، ج 2، ص 436؛ و لسان العرب، بيروت، دار احياء‌التراث العربي، چ اول، ‌سال 1416ه‍ ق، ج14، ص 157.&lt;br /&gt;[2] . النجفي، محمدحسن، جواهر الكلام، نشردار الكتب الاسلاميه تهران، چاپ ششم، سال 1379 ق، ج 6، ص 66 ـ 67.&lt;br /&gt;[3] . شوري/23.&lt;br /&gt;[4] . مائده/55.&lt;br /&gt;[5] . الجزيري، عبدالرحمن، غروي، سيد محمد، مازح، ياسر، الفقه علي مذاهب الاربعة و مذهب اهل البيت، بيروت، ‌نشر دار الثقلين، چ اول، سال 1419 هـ .ق، ج اول، ص 9 ـ 10.&lt;br /&gt;[6] . سيوطي، جلال الدين، الدّر المنثور، قم، نشر كتابخانه آيت الله مرعشي نجفي،‌چ اول، سال 1404ق‌ ه‍  ج 1 ـ2، ص 293، ذيل آيه 55 مائده، &lt;br /&gt;[7] . البخاري، محمد بن اسماعيل، صحيح البخاري، بيروت، نشر دارالجيل، بي‌تا، ج6، ص3، و صحيح مسلم، ج 15 ـ 16، كتاب فضائل الصحابه فضائل امام علي، بيروت، نشر دار احياء التراث العربي، چ سوم، بي‌تا، ص 186 ـ 187.&lt;br /&gt;[8] . صحيح مسلم، پيشين؛ و مسند احمد بن حنبل، بيروت، نشر دار صادر، بي‌تا، ج 3، ص17.&lt;br /&gt;[9] . در المنثور، ج 5 ـ 6، ص 7، ذيل آيه 23 شوري و در حديثي ديگر در همين منبع آمده است: &#171;والله لايدخل قلب أمراً مسلم، ايمان حتي يُحبّكم لله و لِقُربي&#187;.&lt;br /&gt;[10] . مسند احمد، ج 6، ص 34، پيشين.&lt;br /&gt;[11] . نساء/145.&lt;br /&gt;[12] . توبه/80.&lt;br /&gt;[13] . انعام/144.&lt;br /&gt;[14] . لقمان/13.&lt;br /&gt;[15] . مجلس الاعلي شئون الاسلاميه، موسوعة الفقه الاسلامي، ‌قاهره، طبع مصر، بي‌تا، ج3، از ص252 تا 254.&lt;br /&gt;[16] . مائده/55؛ بر اساس حديث‌هاي متعدد مقصود علي ـ عليه السّلام ـ است.&lt;br /&gt;[17] . بينه/ 8؛ سيوطي  دربارة تفسير اين آيه مباركه به سند متعدد از جمله از جابر بن عبدالله انصاري و ابن عباس نقل مي‌كند كه پيامبر اسلام فرمود به خدا سوگند كه اين مرد (اشاره به علي) و شيعيانش در روز قيامت از فائزان‌اند. و در اين هنگام آيه فوق نازل شد و علي روي آورد و همگي گفتند كه خير البريه آمد&#187; ابن عباس نقل مي‌كند وقتي اين آيه نازل شد، ‌پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ به علي ـ عليه السّلام ـ فرمود: &#171;تو و شيعيانت در روز قيامت راضين و مرضين مي‌باشيد.&#187;&lt;br /&gt;[18] . فتح/29.&lt;br /&gt;[19] . الغراوي، محمد بن عبدالرحمن، موقف الامام مالك من العقيدة السلفيه، عربستان، نشر دار الفتح الشارقه، چ اول، سال 1416 هـ .ق، ص 98.&lt;br /&gt;[20] . مسند احمد بن حنبل، ج 1، ص 330 ـ 331، روايت عمرو بن ميمون.&lt;br /&gt;[21] . العاملي الحر، الشيخ محمد بن الحسن، وسائل الشيعه، بيروت، نشر دار احياء التراث العربي، طبع چهارم، بي‌تا، ج 1، كتاب الطهارة ابواب ماء المضاف، ص159، باب11، حديث چهارم و پنجم. </dc:description>
                
                        <dc:description>1 حكيم، سيد محسن، مستمسك العروة الوثقي، ج 1، ص 397ـ398.,2. الغروي، سيد محمد، و الشيخ مازح، ‌ياسر، الفقه علي مذاهب الاربعة و مذهب اهل البيت، ج اول، مقدمه از ص 9 تا 31.,3. الطباطبايي، العلامه، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، ج 6، از ص 3 الي 25، چ دوم، 1390 هـ .ق، موسسه اعلمي بيروت.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
