
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>آیا می‌توان گفت که تصوف همان مفهوم زهد در فرهنگ اسلامی را دارد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>تشیع و زهد</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زهد و تصوف</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>سایر مباحث تصوف</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زهد</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زهد عارفان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه تصوف</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تصوف زاهدانه</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مقام زهد</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]  . ابن سينا، ابوعلي حسين بن عبدالله، شرح اشارات، 3/369 قم، مطبعة‌القدس اول 1375 ه.ش.&lt;br /&gt;[2]  . شهيد مطهري، مرتضي، سيري در نهج‌البلاغه، ص 210، تا آخر، قم، دارالتبليغ الاسلامي، 1353 ه.ش.&lt;br /&gt;[3] . مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، 2 / 206، لبنان، بيروت، مؤسسة الوفاء، دوم، 1403 هـ . ق.&lt;br /&gt;[4]  . قصص، 77.&lt;br /&gt;[5]  .  اعراف، 32.&lt;br /&gt;[6]  . بقره، 172.&lt;br /&gt;[7]  . احزاب، 21.&lt;br /&gt;[8]  . عنكبوت، 64 و محمد 36، و انعام 32.&lt;br /&gt;[9]  . منافقون، 9.&lt;br /&gt;[10]  . فيض‌الاسلام، نهج البلاغه، خطبه 80، ص 180.&lt;br /&gt;[11]  . الحديد، 23.&lt;br /&gt;[12]  . فيض‌الاسلام، نهج البلاغه، حكمت 431، ص 1291.&lt;br /&gt;[13]  . كليني، محمد بن يعقوب، كافي، 2/128، تهران، دارالكتب الاسلاميه، چهارم، 1365 هـ . ش.&lt;br /&gt;[14]  . سميعي، كيوان، مقدمه گلشن راز، ص 24 – 25 ، تهران، انتشارات سعدي، 1371 هـ . ش.&lt;br /&gt;[15]  . غني، قاسم، تاريخ تصوف در اسلام، 25.&lt;br /&gt;[16]  . سميعي، كيوان، مقدمه گلشن راز، ص 35، تهران، انتشارات سعدي، 1371 هـ‌. ش.&lt;br /&gt; </dc:description>
                
                        <dc:description>1 . سيري در نهج البلاغه، تأليف شهيد مرتضي مطهري.,2 . مقدمه‌اي بر شرح گلشن راز، كيوان سمعي.,3 . تاريخ تصوف در اسلام از صدر اسلام تا عصر حافظ، دكتر قاسم غني.,</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>gateway for meanings</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
