
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>از چه راهي مي توان پي برد كه حالاتي كه برخي از علماء و اولياء الله دارند مانند مكاشفات و يا مستجاب الدعوة بودن، در نتيجه بندگي خالصانه آنها بوده و از عنايت خداوند می باشد در صورتي كه اين حالات را براي پيروان فرقه هاي ديگری كه از نظر شيعه مردود هستند مانند بزرگان در اويش و متصوفه نقل مي كنند. حالات در اويش اگر الهي نيست پس از كجاست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>دعا</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مکاشفات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>صدق مکاشفات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آسیب شناسی مکاشفات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مکاشفات اولیا</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حقانیت مکاشفات</dc:subject>
                
                    

                

                
                
                <dc:description>[1] . طبرسي، احمد علي، احتجاج 1/ 418، دارالنعمان، بي تا.&lt;br /&gt;[2] . علاّمه حلّي، منتهي المطلب، 1/ 364، تبريز، حاج احمد، 1333، هـ.&lt;br /&gt;[3] . بقره/186.&lt;br /&gt;[4] . غافر/ 60.&lt;br /&gt;[5] . طباطبائي، محمد حسين، الميزان، 2/ 33، موسسه نشر اسلامي، بي تا.&lt;br /&gt;[6] . طبرسي نوري، مستدرك الوسائل 5/ 217، موسسه ال البيت، دوم 1408ق.&lt;br /&gt;[7] . شيخ سيد سابق، فقه السنة 1/ 589، بيروت دارالكتب ايوبي.&lt;br /&gt;[8] . رجوع شود به صفحات اول، ج 2، تفسير الميزان.&lt;br /&gt;[9] . مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، 70/ 83، بيروت، مؤسسه الوفاء، 1403 ق.&lt;br /&gt;[10] . تهراني، جواد، عارف و صوفي چه مي گويد، ص 92، بنياد بعثت، ششم، 1363 ش.&lt;br /&gt;[11] . طباطبائي، محمد حسين، الميزان، 6/ 190، موسسه نشر اسلامي، بي تا. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
