
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title> اگر امامت و خلافت، حق حضرت علی علیه السلام بود، چرا در اثبات خلافت خویش پس از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، به حدیث غدیر استدلال نکرد؟ </dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>موارد اشاره امام علی به غدیر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>امامت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>احتجاج امام علی(ع) به حدیث غدیر</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پی نوشتها:&lt;br /&gt;1. براى مطالعه بیشتر نک: نهج البلاغه، خطبه 144، 154 و 239.&lt;br /&gt;2. نهج البلاغه، خطبه 67.&lt;br /&gt;3. ابن ابى الحدید، شرح نهج البلاغه به تحقیق: محمد ابوالفضل ابراهیم، دار احیاء الکتب العربیة، 1959 م، چ 1، ج 6 ، صص 167 و 168.&lt;br /&gt;4. حضرت على علیه السلام احتجاج مفصلى با اعضاى شورا دارد که مرحوم طبرسى تمام احتجاجات امام را در کتاب خود آورده است. نک: احتجاج، ج 1، صص 188 ـ 210؛ احمد بن محمد خوارزمى، المناقب، تحقیق: شیخ محمودى، ایران، 1411 هـ . ق، ص 217.&lt;br /&gt;5. مسند ابن حنبل، ج 7، ص 82، ح 19321؛ نسائى، خصائص امیرالمؤمنین، ص 173، ح 93؛ ابراهیم بن کثیر، البدایة والنهایة، ج 5، ص 211 و ج 7، ص 347.&lt;br /&gt;6. شرح نهج البلاغه، به تحقیق: محمد ابوالفضل ابراهیم، دار احیاء الکتب العربیة، 1959م، چ 1،ج 6 ، صص 167 و 168.&lt;br /&gt;7. سلیمان ابن احمد طبرانى، المعجم الکبیر، ج 5، ص 175، ح 4996 و ص 171، ح 4985؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحدید، ج 4، ص 74؛ ابن مغازلى شافعى، المناقب، ص 23.&lt;br /&gt;8. شرح نهج البلاغه، ج 6 ، صص 167 و 168؛ ابن مغازلى شافعى، المناقب، ص 114؛ خطیب خوارزمى، مناقب، ص 222.&lt;br /&gt;9. شرح نهج البلاغه، ج 19، ص 217؛ بلاذرى، انساب الاشراف، ج 2، ص 156؛ حلیه الاولیاء، ج 5، ص 26؛ ابن قطیبه، معارف، ص 580.&lt;br /&gt;10. ابن اثیر، أسدالغابه فى معرفة الصحابه، بیروت، داراحیاء التراث العربى، ج 4، ص 28، باب العین؛ ج 6، ص 126، ح 5933؛ الاصابة، ج 4، ص 276، ح 5170؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، بیروت، دارالمعرفة، 1403 هـ . ق، ج 4، ص 419؛ المعجم الأوسط، ج 2، ص 324، ح 2110 و ص 369، ح 2254؛ ابن مغازلى، مناقب، ص 26، ح 38؛ نسائى، خصائص امیرالمؤمنین، ص 126، ح 85؛ ابن کثیر، البدایة و النهایة، بیروت، مکتبة المعارف، 1408 هـ . ق، ج 7، ص 348؛ ابن حنبل، مسند، ج 1، ص 182، ح 641؛ علامه سبط ابن جوزى، تذکره الخواص، بیروت، مؤسسه أهل بیت علیهم السلام،1401 هـ . ق، ص 35؛ بشارة المصطفى، ص 191؛ ابن ابى شیبه، المصنف، ج 7، ص 499، ح 28؛ ابن أبى عاصم، السنة، ص 593، ح 1376؛ البدایة و النهایة، ج 5، ص 211؛ مسند ابن حنبل، ج 1، ص 253، ح 964؛ محمدالجوینى، فرائدالسمطین، ج 1، ص 69، باب 10، ح 36؛ حلیه الأولیاء، ج 5، ص 26؛ کوفى، مناقب، ج 2، ص 451، ح 941؛ مسند ابن حنبل، ج 9، ص 43، ح 23168؛ الحافظ ابن عساکر الشافعى، ترجمة الإمام على بن ابى طالب من تاریخ دمشق، ج 2، ص 24، ح 523 </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>