
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چه دليلي بر ضرورت پاكي و طهارت پدران و مادران انبيا از شرك و كفر، گناه وجود دارد؟ در حالي كه خداوند در قرآن به پدر حضرت ابراهيم ـ عليه السّلام ـ نسبت شرك مي‌دهد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>عصمت پیامبران</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عصمت انبیاء در تبلیغ</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عصمت عملی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عصمت انبیاء</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دلایل عصمت انبیا</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عصمت انبیاء (ع )</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عصمت اهل بیت علیهم السلام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>خداشناسی(الهیات بالمعنی الاخص)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه علوم قرآنی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیات عصمت انبیا</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حضرت ابراهیم(ع)</dc:subject>
                
                    

                

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1]. حلي، كشف المراد، تصحيح: حسن حسن زاده آملي، قم، موسسه نشر اسلامي، 1422 ق، ص 472.&lt;br /&gt;[2]. قوشجي، علاء الدين، شرح تجريد العقائد، قم، منشورات رضي، بيدار، عزيزي، بي‌تا، ص 359.&lt;br /&gt;[3]. ر.ك: بحار الانوار، دار احياء التراث العربي، لبنان، 1403، ج 15، ص 118 ـ 122، اين نكات در پاورقي ذكر شده است.&lt;br /&gt;[4]. براي اطلاع از تفصيل اين بحث ر.ك: ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه، تحقيق محمد ابوالفضل ابراهيم، دار احياء الكتب العربي، ج 14، ص 65 ـ 85، وي در ذيل همين بحث اشاره‌اي نيز به بحث پدر حضرت ابراهيم نموده است.&lt;br /&gt;[5]. به عنوان مثال در كتاب كافي، روايتي آمده است و به صراحت آزر را پدر حضرت ابراهيم مي‌داند؛ كليني، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الاسلاميه، 1362، ج 8، ص 366، حديث 558؛ ولي در تمام رواياتي كه در آنها نام انبياي الهي آمده است از تارخ به عنوان پدر حضرت ابراهيم نام برده شده است. ر.ك: بحار الانوار، ج 15، صص 36 و 106 ـ 108، و 280 و ج 17، ص 148 و ج 43، ص 145.&lt;br /&gt;[6]. ر.ك: ابن كثير، الحافظ ابي الفداء، البدايه و النهايه، تحقيق: علي شيري، بيروت، دار احياء التراث العربي، 1408، ج 1، ص 163؛ و نيز همان، تفسير القرآن العظيم، بيروت، دار المعرفه، 1412، ج 2، ص 155، و نيز ابن منظور، لسان العرب، قم، نشر ادب الحوزه، 1405، ج 4، ص 19؛ و نيز الزبيدي، محمد مرتضي، تاجع العروس، بيروت، المكتبه الحيات، ‌بي‌تا، ج 3، ص 12.&lt;br /&gt;[7]. كتاب مقدس، عهد عتيق، سفر پيدايش، 11.&lt;br /&gt;[8]. ابراهيم/ 41.&lt;br /&gt;[9]. اين وعده در آيات 4 از سوره ممتحنه و 47 از سوره مريم آمده است.&lt;br /&gt;[10]. و قال اني ذاهب الي ربي سيهدين، رب هب لي من الصالحين، صافات/ 99 ـ 100.&lt;br /&gt;[11]. ابراهيم/ 39.&lt;br /&gt;[12]. براي مطالعه تفصيلي اين دليل ر.ك: طباطبايي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان في تفسير القرآن، قم، موسسه مطبوعات اسماعيليان، چاپ پنجم، 1371، ج 7، ص 161 ـ 165 و ج 15، ص 287 و ج 14، ص 59 ـ 60.&lt;br /&gt;[13]. شعرا/ 219.&lt;br /&gt;[14]. ر.ك: طبرسي، فضل بن الحسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، بيروت، موسسه الاعلمي للمطبوعات، 1415، ج 7، ص 356؛ وي اين تفسير را به عنوان يك قول ذكر مي‌كند و رواياتي را نيز در ذيل آن مي‌آورد. استناد به اين آيه را امام فخر رازي نيز در تفسير خود به شيعيان نسبت داده است، ر.ك: مجلسي، بحارالانوار، ج 12، ص 48.&lt;br /&gt;[15]. توبه/ 27.&lt;br /&gt;[16]. ر.ك: مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، همان، ج 12، ص 48.&lt;br /&gt;[17]. العاملي النباطي، علي بن يونس، الصراط المستقيم الي مستحقي التقديم، تحقيق: محمد باقر بهبودي، بي‌جا، المكتبه المرتضويه لاحياء التراث الجعفريه، بي‌تا، ج 1، ص 341، وي اين حديث را از كتابي به نام الياقوت از ابوعمر الزاهد از علماي اهل سنت نقل مي‌كند.&lt;br /&gt;[18]. ر.ك: مجلسي، بحار الانوار، ج 15، ص 118 ـ 122، پاورقي. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>پیامبر الهی , حضرت ابراهیم علیه السلام (خلیل الله، پیامبر اولوالعزم منادی توحید، از اعلام مصرح قرآن، پدر اسماعیل و اسحاق و نیای پیامبر اسلام)</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
