
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>خداوند متعال در آیه 62 از سوره ی یونس می فرماید: &#171;أَلا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُون&#187;َ؛ در حالی که درآیات دیگر می فرماید بندگان مؤمن همیشه در حالت خوف و رجاء بسر می برند. این تضاد چگونه قابل حل است؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>خوف و رجاء</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اخلاق در قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مالکیت مطلق الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زهد در قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>خوف و رجاء در قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زهد در اسلام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 62 یونس</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>لذائذ مادی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . ر. ك، مكارم شيرازي، ناصر و ديگران، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، چاپ چهارم، 1364 ش، ج 18، ص 273.&lt;br /&gt;[2] . يونس/ 62.&lt;br /&gt;[3] . ر. ك: حسن بن علي الطوسي، التبيان في تفسيرالقرآن، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ اوّل، 1409 ق، ج 5، ص 401.&lt;br /&gt;[4] . ر. ك: فضل بن حسن الطبرسي، مجمع البيان، بيروت، داراحياء التراث العربي، 1379. ق، ج 3، ص 119. </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1. محمد حسين طباطبايي، الميزان في تفسيرالقرآن، تهران، دارالكتب الاسلامية، چاپ سوّم، 1397. ق، ج 10، صفحة 98.,2. سيد عبدالحسين طيب، اطيب البيان في تفسير القرآن، تهران، انتشارات اسلام، چاپ سوّم، 1366. ش، ج 6، صفحة 416.,3. ناصر مكارم شيرازي و ديگران، تفسيرنمونه، تهران، دارالكتب الاسلامية، چاپ چهارم، 1367. ش، ج 8، صفحة 333 ـ 337.,و... .</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
