
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>خداوند متعال در سورة مبارکة غافر، آیة 7، می‌فرماید: &#171;کسانی که عرش با عظمت الهی را بر دوش گرفته و آنان که پیروان عرشند و به تسبیح و ستایش حق مشغولند و...&#187; سؤال این است که عرش با عظمت الهی، چگونه است که به واسطة افراد حمل می‌گردد؟! و منظور از &#171;الذین&#187; در ابتدای آیة چه کسانی هستند؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>عرش</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عرش الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>جهان شناسی در قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 7 غافر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حاملان عرش</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عرش</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عرش اعظم</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . ر.ك: راغب اصفهاني، مفردات الفاظ القرآن الكريم، بيروت، دارالكاتب العربي، ص 341.&lt;br /&gt;[2] . ر.ك: مكارم شيرازي، ناصر و ديگران، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ج 20، ص 29 ـ 38.&lt;br /&gt;[3] . ر.ك: مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، بيروت، دار احياء التراث العربي، ج 58، ص 28، حديث 46.&lt;br /&gt;[4] . ر.ك: همان، حديث 47.&lt;br /&gt;[5] . ر. ك: تفسير نمونه، همان.&lt;br /&gt;[6] . ر. ك: استرآبادي، سيد شرف الدين، الآيات الظاهرة، مؤسسه نشر اسلامي، ص 691. </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1. علامه سيد محمد حسين طباطبايي، الميزان في تفسير القرآن، (بيروت، مؤسسة اعلمي)، ج 2، ص 336 ـ 340، ج 8، ص 148 ـ 171.,2. علامه سيد محمد حسين طباطبايي، رسائل توحيدي، (تهران، انتشارات الزهرا)، ص 106 ـ‌174.,3. سيد محمد حسيني بهشتي، خدا از ديدگاه قرآن (تهران، انتشارات بعثت)، ص 215 ـ 216.,4. ناصرمكارم شيرازي و ديگران، تفسير نمونه (تهران، دارالكتب الاسلاميه)، ج 2، ص 200 ـ 202، ج 6، ص 204، ج 20، ص 35.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
