
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>کسی که می خواهد امر به معروف و نهی از منکر کند آیا باید خودش عامل باشد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>امر به معروف و نهی از منکر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مراحل امر به معروف و نهی از منکر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آثار امر به معروف و نهی از منکر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آداب امر به معروف و نهی از منکر</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>&lt;br /&gt;[۱]  شيخ محمد حسن نجفى مى گويد: شيخ بهايى ، در كتاب الأربعين از عالمى نقل نموده كه او چنين شرطى را قائل بوده است، امّا نشانى از او به دست نمى دهد (ر .ك : جواهر الكلام: ج ۲۱ ص ۳۷۳). &lt;br /&gt;[۲]  ر . ك : الكافى ، حلبى : ص ۲۶۵، النهاية ، طوسى : ص ۲۹۹، المهذّب ، ابن برّاج : ج ۱ ص ۳۴۱، الوسيلة ، ابن حمزه طوسى: ص ۲۰۷، السرائر: ج ۲ ص ۲۲، شرائع الإسلام: ج ۱ ص ۲۵۹، قواعد الأحكام: ج ۱ ص ۵۲۵ ، تحرير الوسيلة: ج ۱ ص ۴۶۷. &lt;br /&gt;[۳]  مانند اين كه عمل كردن را شرط واجب دانسته ، و نه شرط وجوب، و يا روايات مخالف را متوجّه به نكوهش آمر غيرِ عامل دانسته است، نه آن كه در پىِ اعتبار شرط باشد كه در اين صورت ، با احاديث &#171;ذمّ من يأمر بما لا يأتى&#187; يا &#171;ذمّ غير العامل بما يأمر به&#187; ، هم جهت مى شود (ر.ك: جواهر الكلام: ج ۲۱ ص ۳۷۴ ، جامع المدارك، خوانسارى: ج ۵ ص ۴۰۶). &lt;br /&gt;[۴]  ر. ك: جواهر الكلام: ج ۲۱ ص ۳۷۲. &lt;br /&gt;[۵]  اين توضيح ، توسط فاضل ارجمند جناب آقاى عبدالهادى مسعودى تهيّه شده است .  &lt;br /&gt; </dc:description>
                
                        <dc:description>منبع : حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله و سلّم 11 سال انتشار : 1386 از صفحه 490 تا صفحه 491</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
