
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>رابطه تفکّر و عمل در اسلام به چه صورتی تبیین می&#173;شود؟ و آیا اسلام همراه با خردورزی و تعقّل از اسلام بدون تفکّر و خردورزی بهتر نیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>خردورزی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>پایه عقلانیت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مصادیق عقل</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اصل خردورزی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اصطلاحنامه معرفت شناسی(اسلامی)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عقل(قوه عاقله)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عقلانیت اسلام</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . عصر/1 تا 3.&lt;br /&gt;[2] . متقي هندي، كنزالعمال، ج1، ص68، به نقل از: فعالي، محمد تقي، ايمان ديني در اسلام و مسيحيت، كانون انديشه جوان، چاپ اول، 1378.&lt;br /&gt;[3] . بقره/171.&lt;br /&gt;[4] . انفال/22.&lt;br /&gt;[5] . يونس/100.&lt;br /&gt;[6] . مائده/58.&lt;br /&gt;[7] . مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج1، ص97، به نقل از: علي دوست، ابوالقاسم، فقه و عقل، پژوهشگاه فرهنگ و انديشه، 1381، ص31.&lt;br /&gt;[8] . محمد بن يعقوب كليني، اصول كافي، ج1، ص14، به نقل از: فقه و عقل، همان، ص31.&lt;br /&gt;[9] . بحارالانوار، همان، ج71، ص327، روايت 22، باب 80.&lt;br /&gt;[10] . همان، ج84، ص240، روايت 23، باب 16. </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1ـ مصباح يزدي، محمد تقي، معارف قرآن (انسان شناسي و اخلاق در قرآن و راهنما شناسي)، قم، انتشارات مؤسسه امام خميني(ره).,2ـ مصباح يزدي، محمد تقي، فلسفه اخلاق (با نگارش احمد حسين شريفي) قم، انتشارات مؤسسه امام خميني(ره)، فصلهاي 6 و 7.,3ـ مطهري، مرتضي، انسان کامل، تهران، انتشارات صدرا.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
