
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>در چندین آیه بیان شده است که شفاعت از هیچ‏کس در قیامت پذیرفته نیست, در این خصوص توضیحاتی بفرمایید؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>شفاعت کنندگان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شفیعان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شفاعت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>معاد(کلام)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیات شفاعت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیات نفی شفاعت</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . ر.ك: بقره/ 255، يونس/ 3، مريم/ 87، طه/ 109، انبياء/ 28، سبأ/ 23 و نجم/ 26.&lt;br /&gt;[2] . بقره/ 254 (ترجمه از خرمشاهي).&lt;br /&gt;[3] . سبحاني، جعفر، منشور جاويد، قم، دارالقرآن الكريم، 1369ش، ج 8، ص 29 ـ 31.&lt;br /&gt;[4] . زخرف/ 67. (ترجمه از خرمشاهي).&lt;br /&gt;[5] . بقره/ 48. (ترجمه از خرمشاهي).&lt;br /&gt;[6] . الطبرسي، الفضل بن الحسن، مجمع البيان، تهران، انتشارات ناصرخسرو، بي‏تا، چاپ دوم، ج 1، ص 223.&lt;br /&gt;[7] . بقره/ 80. (ترجمه از خرمشاهي).&lt;br /&gt;[8] . زمر/ 44. (ترجمه از خرمشاهي).&lt;br /&gt;[9] . مائده/ 110.&lt;br /&gt;[10] . طباطبايي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، ترجمه محمدباقر موسوي همداني، قم، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ دهم، 1377ش، ج1، ص 236 ـ 238.&lt;br /&gt;[11] . مطهري، مرتضي، عدل الهي، چاپ دوم، تهران، صدرا، 1361ش، ص 281 ـ 283.&lt;br /&gt;[12]. بقره/255.&lt;br /&gt;[13]. يونس/ 3.&lt;br /&gt;[14]. طه/109.&lt;br /&gt;[15]. سبأ/ 23. </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1. ناصر مكارم شيرازي، پيام قرآن، ج 6، قم، مدرسه الامام اميرالمؤمنين، 1370ش، ص505-544.,2. زير نظر ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 1، چ 19، تهران، دارالكتب الاسلاميه، 1363ش، ص223 تا 246.,3. محسن قرائتي، تفسير نور، ج 1، قم، مؤسسه در راه حق، 1374 ش، ص127 تا 129.,4. قاسم اسلامي، شفاعت، بي جا، بي‏نا، بي‏تا.,5. محمد محمدي ري شهري، ميزان الحكمه، ج 6، ترجمه حميدرضا شيخي، قم، دارالحديث، 1377ش، ص2784 تا 2799.,6. جعفر سبحاني، منشور جاويد.,7. مصباح يزدي، آموزش عقائد، دوره سه جلدي، نشر بين الملل.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
