
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چگونه می‌توان گفت &#171;الجزئی کلی&#187; به حمل اولی و &#171;الجزئی جزئی&#187; به حمل اولی است؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>اقسام حمل </dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ادراک جزئیات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>محمدرضا مظفر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>محمد رضا مظفر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حمل شایع</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حمل اولی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تعریف(علوم قرآن)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه منطق</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description> [1]. ر. ک: طباطبایی، سید محمد حسین، النهایة الحکمة، ص 141تا 143، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، 1362 ش؛ مظفر، محمد رضا، المنطق، تعلیقه: فیاضی، غلامرضا، ص 100 و 101، مؤسسة النشر الاسلامی، 1428ق.&lt;br /&gt;[2]. البته مرحوم مظفر در آنجا با دقت بیان کرد؛ زیرا چنین می‌گوید:  &#171;مفهوم الجزئی – ای الجزئی بالحمل الاولی- کلی&#187;، المنطق، ص 75؛ ر. ک: النهایة الحکمة، ص 22. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>علامه مظفر , آیت الله شیخ محمد رضا (منطقى، فقیه، اصولى، ادیب، متکلم؛ شیعه اثنی‌عشرى و عراقى، صاحب تالیفات منتخب به عنوان متون درسی حوزه کتب: &#171;المنطق&#187;، &#171;عقائد الامامیه&#187;، &#171;أصول الفقه&#187;), 1322ق./1904م. نجف، عراق#1383ق./1964م. نجف، عراق</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
