آیا دعاهایی که در آن «یا محمد یا علی اکفیانی فإنکما کافیان» آمده، برخلاف آیاتی مانند «ألیس الله بکافٍ عبدَه» نیست که کفایت را تنها منحصر به خدا دانسته است؟ توسل به اولیای الهی توسل کافی (اسماء افعال الهی) آیه کفایت توسل به انبیاء توسل به اهل بیت(ع) مسایل جدید امام شناسی (مسائل جدید کلامی) توکل Persian [1]. زمر، 36.<br />[2]. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏19، ص 458، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ اول، 1374ش.<br />[3]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏9، ص 145، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.<br />[4]. تفسیر نمونه، ج ‏19، ص 459.<br />[5]. صادقی تهرانی، محمد، الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن، ج ‏25، ص 339، انتشارات فرهنگ اسلامی، قم، چاپ دوم، 1365ش.<br />[6]. صادقى تهرانى، محمد، ترجمان فرقان(تفسیر مختصر قرآن کریم)، ج ‏4، ص 423، انتشارات شکرانه، قم، چاپ اول، ‏1388ش.<br />[7]. همان؛ الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن، ج ‏25، ص 339.<br />[8]. ق، 29: «آن گفتار (حتمى مندرج در لوح محفوظ که کفّار هیزم آتش‌اند) هرگز در نزد من تبدیل نمی‌شود (تخلّف و نسخ برنمی‌دارد)».<br />[9]. رعد، 41: «و خداست که (درباره همه حوادث جهان) حکم می‌کند، در حالى که هرگز حکم او را بازگرداننده‌اى نیست، و او حسابرسى سریع است».<br />[10]. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏19، ص 314، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ پنجم، 1417ق.<br />[11]. هاشمى خویى، میرزا حبیب الله، منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة و تکملة منهاج البراعة، محقق و مصحح: میانجى، ابراهیم‏، ج ‏2، ص 272، مکتبة الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1400ق.<br />[12]. طلاق، 3.<br />[13]. ورام بن أبی فراس، مسعود بن عیسی، تنبیه الخواطر و نزهة النواظر المعروف بمجموعة ورّام، ج ‏1، ص 221، مکتبة الفقیه، قم، چاپ اول، 1410ق؛ دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب إلی الصواب، ج ‏1، ص 120، الشریف الرضی، قم، چاپ اول، 1412ق؛ صدر الدین شیرازى، محمد بن ابراهیم، شرح أصول الکافی، محقق و مصحح: خواجوى، محمد، ج ‏1، ص 430، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى، تهران، چاپ اول، 1383ش.<br />[17]. رعد، 43.<br />[18]. قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، محقق و مصحح: موسوی جزائری، سید طیب،‏ ج ‏1، ص 367، دار الکتاب، قم، چاپ سوم، 1404ق.<br />[19]. توبه، 59: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَیُؤْتینَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ».<br />[20]. آل عمران، 73: «إِنَّ الْفَضْلَ بِیَدِ اللَّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ».<br />[21]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏2، ص 559، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق.<br />[22]. طبری آملی صغیر، محمد بن جریر، دلائل الامامة، ص 552، بعثت، قم، چاپ اول، 1413ق. text question and answer