
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>توجیه عدل الهی با وجود زجر کشیدن حیوانات چگونه است؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>عدالت الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دلایل عدل الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>جایگاه حیوانات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>خداشناسی (کلام)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>افعال حیوانات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عدل الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حشر حیوانات</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>خداشناسی(الهیات بالمعنی الاخص)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>. غافر، 79.&lt;br /&gt;[3]. اگر شخصی براى لهو و خوش گذرانى به شکار رود، نمازش تمام است&#187; ؛ امام خمینى، توضیح المسائل (محشّی)، ج 1، ص 698، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ ‏هشتم، 1424ق.&lt;br /&gt;[4]. همان.&lt;br /&gt;[5]. قال رسُولُ اللَّهِ(ص): &#171;لَوْ تَعْلَمُ الْبَهَائِمُ مِنَ الْمَوْتِ مَا یَعْلَمُ ابْنُ آدَمَ مَا أَکَلْتُمْ سَمِیناً&#187;؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج 61،  ص 46، مؤسسة الطبع و النشر، بیروت، چاپ اول، 1410ق.&lt;br /&gt;[6]. &#171;هر گونه آزار حیوان ممنوع است، مانند گذاشتن بار سنگین بر پشتش، و اجبار حیوان به حرکت سریع که موجب اذیت حیوان بوده باشد و زدن حیوان بیش از اندازه احتیاج&#187; ؛ جعفرى، شیخ محمد تقى، رسائل فقهى، ص 118، مؤسسة منشورات کرامت، تهران، چاپ اول، 1419ق.&lt;br /&gt;[7]. شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، ج 4، ص 9، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ دوم، 1413ق.&lt;br /&gt;[8]. انعام، 38.&lt;br /&gt;[9]. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه: بلاغی‏، محمد جواد، ج ‏4، ص 461، انتشارات ناصر خسرو، تهران، چاپ سوم، 1372ش؛ طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏7، ص 76، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ پنجم، 1417ق.&lt;br /&gt;[10]. تکویر، 5: &#171;وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ&#187;؛ &#171;و آنگاه که جانوران وحشى گرد آورده شوند&#187;.&lt;br /&gt;[11]. مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‏4، ص 462.&lt;br /&gt;[12]. بحار الأنوار، ج 7، ص 90 </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
