
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چرا باید تعبدی بودن احکام را بپذیریم؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>مصالح و مفاسد</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مبانی فقهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ادله شرعی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>فلسفه احکام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>واجب تعبدی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مبانی اصولی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> احکام تعبدی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>10. شریعت/ Šarīʿa </dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شناخت تعبدی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. ر.ک: پترسون و دیگران، مایکل، عقل و اعتقاد دینی، ترجمه نراقی، احمد، سلطانی، ابراهیم، ص 78 – 85، تهران، طرح نو، 1379ش.&lt;br /&gt;[2]. فرقان، 44: &#171;أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَکْثَرَهُمْ یَسْمَعُونَ أَوْ یَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلاَّ کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبیلاً&#187;؛ آیا گمان می‌برى بیشتر آنان می‌شنوند یا می‌فهمند؟! آنان فقط همچون چهارپایانند، بلکه گمراهترند. همچنین ر.ک: اعراف، 179.&lt;br /&gt;[3]. بقره، 269: &#171;[خدا] دانش و حکمت را به هر کس بخواهد [و شایسته بداند] می‌دهد و به هر کس دانش داده شود، خیر فراوانى داده شده است. و جز خردمندان، [این حقایق را درک نمی‌کنند، و] متذکر نمی‌گردند&#187;.&lt;br /&gt;[4]. ملک، 10: &#171;وَ قالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما کُنَّا فی‏ أَصْحابِ السَّعیر&#187;. &lt;br /&gt;[5]. ر.ک: عقل و اعتقاد دینی، ص72 ـ 78.&lt;br /&gt;[6]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏1، ص 16، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.&lt;br /&gt;[7]. تمیمی آمدی، عبد الواحد بن محمد، غرر الحکم و درر الکلم، محقق و مصحح: رجائی، سید مهدی،‏ ص 588، قم، دار الکتاب الإسلامی، چاپ دوم، 1410ق.&lt;br /&gt;[8]. ر.ک: ایازی، سیدمحمدعلی، ملاکات احکام و شیوه‌های استکشاف آن، ص 380 – 381، قم، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی،  چاپ اول، 1386ش. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
