جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

فارسی  |   العربیه  |   English  

در تلگرام به ما بپیوندید

کتابخانه مجازی الفبا
کتابخانه مجازی الفبا
پایگاه جامع و تخصصی کلام و عقاید و اندیشه دینی
جستجو بر اساس ... همه موارد عنوان موضوع پدید آور جستجو در متن
: جستجو در الفبا در گوگل
مرتب سازی بر اساس و به صورت وتعداد نمایش فرارداده در صفحه باشد جستجو
  • تعداد رکورد ها : 2
بازتاب نامه‌نگاری دوره میانه زبان‌های ایرانی در شاهنامه فردوسی براساس بررسی متن پهلوی آئین‌نامه نویسی
نویسنده:
فاطمه صباغ پور
نوع منبع :
پ‍ای‍ان‌ن‍ام‍ه , کتابخانه عمومی
وضعیت نشر :
ایرانداک,
چکیده :
نامه و نامه‌نگاری با اسلوب و شیوه‌های خاص خود از دیرباز در ایران پیش از اسلام، رواج داشته و در دوره پس از اسلام نیز با الگو برداری از دوره پیشین، به کار خود ادامه داده است. اکثر نامه‌های بازمانده پیش از اسلام از میان رفته‌اند و تنها ترجمه برخی از آن‌ها در کتاب‌های مورخان و نویسندگان عرب زبان، به دست ما رسیده ‌است. بررسی نامه‌های دوره میانه زبان‌های ایرانی نشان می‌دهد نامه‌های بازمانده دارای ساختار مشترکی هستند: ستایش خداوند، مقدّمه‌ای با مضمون ستایش گیرنده نامه، ذکر نام نویسنده و گیرنده نامه به همراه القاب آنان، متن اصلی نامه و در نهایت موخره نامه متناسب با متن اصلی که غالباً دعا برای مخاطب نامه را در بر می‌گیرد. مهم‌ترین اثری که در دوره اسلامی تحت تأثیر ادبیّات و شیوه نگارش پیش از اسلام قرار گرفته است، شاهنامه فردوسی می‌باشد. با بررسی نامه‌نگاری در شاهنامه فردوسی می‌توان دریافت، ارکان ذکر شده در آثار بازمانده از دوره میانه، در شاهنامه فردوسی نیز وجود دارند. فردوسی در آغاز اکثر نامه‌های خویش ابیاتی را به ستایش خداوند اختصاص می‌دهد و پس از ذکر نام نویسنده و گیرنده نامه، مقدّمه‌ای متناسب با متن اصلی نامه می‌آورد و سپس متن اصلی نامه را ذکر می‌کند و در نهایت نامه خویش را با موخره‌ای با مضمون دعا بر گیرنده نامه به پایان می‌رساند. این ارکان در تمام نامه‌های دوره میانه و شاهنامه فردوسی، ثابت نیستند و تنها رکنی که در تمام نامه‌ها آمده است، متن اصلی نامه است. کلید واژگان: دبیری ، آئین نامه‌نویسی، نامه، زبان-های ایرانی میانه، شاهنامه فردوسی.
مقدمه نویسی، تصحیح و تحشیه هفت رساله منحصر به فرد از سفینه تبریز
نویسنده:
ندا فرخی
نوع منبع :
پ‍ای‍ان‌ن‍ام‍ه , کتابخانه عمومی
وضعیت نشر :
ایرانداک,
چکیده :
سفینه تبریز از جمله کهن‌ترین مجموعه‌های خطی است. این مجموعه مشتمل بر 209 کتاب و رساله است که در حدود سالهای 721 تا 723 ق تحریر شده است. از آن میان 7 رساله منحصر به فرد و نادر از مجموعه رساله‌ها مقدمه‌نویسی، تصحیح و تحشیه می شود. نویسنده فاضل و پرکار این مجموعه، ابوالمجد محمد بن صدرالدین تبریزی ملکانی قرشی است.سفینه تبریز آینه ای از وضع فرهنگی تبریز، در باشکوه ترین دوران حیات فرهنگی آن یعنی در نیمه دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. پنج رساله از مجموع هفت رساله مذکور، پندنامه است که سه تای آنها از پندهای پهلوی نشأت گرفته‌اند، (پندهای تاج انوشروان و کلمات بزرگمهر یک و دو) و دو رساله دیگر کلمات خواجه عبدالله انصاری، مشتمل بر پندهای اسلامی است. رساله خواص الاحجار نیز مشتمل بر نام هفتاد نوع سنگ گرانبهاست که بعد از معرفی مختصر سنگ‌ها چنانکه از نام اثر هویداست خواص درمانی آنها را ذکر کرده است. فرهنگنامه ای از خواص درمانی سنگ ها و روش درمان بیماری ها از طریق آنها تهیه شد.البته شایان ذکر است که بخش پایانی این رساله افتادگی دارد. رساله عقاید الفرق نیز هفتاد فرقه منشعب از اسلام را معرفی می‌کند و هر چند بی نظمی هایی در ترتیب فرق آن دیده می شود، لکن چون برخی از فرق گمنام را شرح می دهد از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. از میان این رساله ها پند نامه تاج انو شروان و کلمات خواجه عبدالله انصاری مورد مقایسه تطبیقی قرار گرفت. لازم به ذکر است که سفینه تبریز نسخه اساس قرار گرفته است.
  • تعداد رکورد ها : 2