جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

طبق این هدف، رساله در سه بخش اصلی تنظیم و تدوین گشته است .در بخش اول اصول فکری اندیشه‌ی حکیمی، روش دین‌شناسی و جایگاه عقل در دین‌شناسی را بیان نمودیم .در بخش دوم به گزارش نظرات ایشان در مورد پنج اصل اساسی دین پرداخته و در بخش سوم نظرات و دیدگاه‌های ایشان پیرامون روش تفکیکی در برخورد با آموزه‌های دینی و پیامدهای این روش را بررسی و نقد نمودیم .لازم به ذکر است در بخش سوم ملاحظاتی درباره‌ی آراء آقای حکیمی ارائه شده است، لذا نقدها کامل و جامع نبوده و از تکرار صرف نقدهای موجود پرهیز شده است.

در جوامع اسلامی، دین نقش بسزایی در شکل‌گیری و ایجاد ارزش‌های اجتماعی ایفا می‌کند. با این وجود، چگونگی تأثیر آموزه‌های دینی، به‌ویژه در مکتب تشیع، بر این ارزش‌ها نیازمند بررسی دقیق و جامع است. این پژوهش به بررسی این مسئله می‌پردازد که مبانی دینی در مکتب تشیع، با تأکید بر آرای علامه طباطبایی و شاگردان ایشان، چگونه در ایجاد و ایجاد ارزش‌های اجتماعی نقش دارند. هدف اصلی این رساله، تبیین چگونگی تأثیر آموزه‌های بنیادین اسلام و به‌ویژه مکتب تشیع بر شکل‌گیری، تثبیت و تعالی ارزش‌های اجتماعی است. این پژوهش تلاش می‌کند تا با تحلیل آرای علامه طباطبایی و شاگردانشان، به درک عمیق‌تری از نقش دین در این زمینه دست یابد. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای، از جمله آثار علامه طباطبایی و شاگردانشان، به بررسی ابعاد مختلف موضوع می‌پردازد. در این راستا، با تحلیل محتوای متون و بررسی دیدگاه‌های مختلف، به تبیین ارتباط بین مبانی دینی و ارزش‌های اجتماعی پرداخته می‌شود. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که مفاهیم کلیدی مانند توحید، معاد، نبوت و امامت، از ارکان اصلی مکتب تشیع هستند، نقش مهمی در شکل‌دهی و ایجاد ارزش‌های اجتماعی ایفا می‌کنند. به طور خاص، باور به توحید، ارزش‌هایی مانند عدالت، برابری و مسئولیت ‌پذیری اجتماعی را تقویت می‌کند؛ اعتقاد به معاد، بر رفتارهای اخلاقی و اجتماعی تأثیرگذار است؛ و نقش الگویی پیامبر (ص) و اهل بیت (ع)، به ترویج ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی کمک می‌کند. توحید نقش محوری را در ایجاد ارزش‌های اجتماعی ایفا می‌کند. نقش معاد و باور به زندگی پس از مرگ در ایجاد ارزش‌های اجتماعی مؤثراست.الگو پذیری نبوت و امامت در شکل‌دهی و گسترش ارزش‌های اجتماعی تأثیرگذار است. در نتیجه، این پژوهش با تحلیل جامع مبانی دینی در تشیع و با تکیه بر آرای علامه طباطبایی و شاگردانشان، به درک عمیق‌تری از نقش دین در شکل‌دهی و ایجاد ارزش‌های اجتماعی دست می‌یابد و منبعی مفید برای پژوهشگران این حوزه خواهد بود.

در مباحث مربوط به «زبان دین»، مسئله «واقع‌نمایی» از جایگاهی ویژه برخوردار است. اگر فرض کنیم متون دینی غیرواقع‌نما هستند، در این صورت طیف گسترده‌ای از رهنمودهای وحیانی بی‌اعتبار می‌شوند و سازه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگیِ مبتنی بر آن‌ها نیز متزلزل خواهند شد. این مسئله زمانی بحرانی‌تر می‌شود که اعتبار گزاره‌ها و آموزه‌های دینی را در شکل‌دهی به مبانی حکومت دینی و دولت اسلامی، منوط به واقع‌نما بودن متون و منابع دینی بدانیم. با چنین پیش‌فرضی، اگر زبان دین را غیرشناختاری در نظر بگیریم، آنگاه هرگونه استناد و استدلال امام خمینی و دیگر اندیشمندان نظام اسلامی به این منابع، کاری خطا و بی‌حاصل خواهد بود. این پژوهش با بهره‌گیری از رهیافت‌های درون‌دینی و برون‌دینی، نخست به تبیین معنای «واقع‌نمایی» پرداخته و سپس در گام بعد، واقع‌نمایی زبان دین را به اثبات می‌رساند. در نهایت، علت اساس بودنِ نگرش واقع‌نما در خوانش امام خمینی از دین را واکاوی می‌کند. از جمله دستاوردهای این تحقیق، می‌توان به تأیید عقلی، عقلایی و نقلی درستیِ «قرائت واقع‌نما» از دین و منابع آن، به‌ویژه در عرصه تشکیل و اداره دولت اسلامی از منظر امام خمینی اشاره کرد.

تحقیقی است پیرامون مبانی عملی و نظری شیعه و استنادات آن از قرآن و روایات اهل سنت. آغازگر کتاب بحثی پیرامون جایگاه علی(ع) و اهل بیت در منابع اهل تسنن می‎باشد و پس از آن به مباحثی پیرامون خلافت و امامت و شبهاتی در خصوص تشیع از قبیل فارسی بودن آن می‎پردازد. نویسنده همچنین به بررسی موارد اختلافی بین شیعه و سنی و پاسخ به ایرادات آن پرداخته که از مهمترین آن‎ها می‎توان به تقیه، جایگاه اصحاب، شفاعت، توسل، تبرک، احداث بنا بر قبور، گریه بر مردگان، نماز تراویح، سجده بر تربت، جزء بودن بسمله و ازدواج موقت اشاره نمود.

مرحوم حاج سید «محمد سلطان الواعظین شیرازی»، در ربیع‌الاول سال 1345 ه . ق در حالی که سی‌امین سال زندگی خود را می‌گذراند، پس از تشرف به عتبات عالیات، از طریق هندوستان عازم مشهد شد. پس از ورود ایشان به هندوستان و دو شهر بندری مهم آن یعنی کراچی و بمبئی خبر ورود وی از طریق جراید منتشر شد. آن مرحوم سپس به دیگر شهرهای هندوستان و از جمله پیشاور آخرین شهر مهم سرحدی پنجاب به افغانستان دعوت شد و در آن‌جا جلسات مناظره با علمای اصل تسنن در دفاع از مکتب تشیع برگزار کرد. این مناظرات با دو تن از این علما با نام‌های «حافظ، محمدرشید» و «شیخ عبدالسلام» صورت گرفته است. حاصل این مناظرات کتاب حاضر است که به همراه ویرایش و افزودن تعلیقاتی چند به چاپ رسیده است.

کتابی است یک جلدی، به زبان فارسی با موضوع کلام اسلامی که به‌طور خاص درباره حقانیت نبوت پیامبر اکرم(ص) و رد دلیل مخالفان، نوشته شده است.

این كتاب، در راستاى اصل وحدت اسلامى و براى معرفى جامعه تشيع به جهان تسنن و تمامى انسان‌هاى خواهان حقيقت مى‌باشد.

این کتاب تحلیلی در 9 فصل به بررسی دوره شکل‏گیری تشیع دوازده امامی و مسائل حدیثی در سه قرن نخست هجری می‏پردازد. محور اصلی کتاب تحلیل سه اثر حدیثی الکافی، بصائر الدرجات و المحاسن می‏باشد که جزو نخستین متون حدیثی شیعه در عصر غیبت صغری هستند. نویسنده ضمن ارائه گزارشی از وضعیت بغداد و قم به مثابه دو مرکز فرهنگی شیعه در آن زمان به احادیث کلامی و اعتقادی این سه کتاب بخصوص درباره خداشناسی، امامت و شئون و مقامات امامان می‏پردازد. محوری‏ترین بخش کتاب مربوط به کلینی است، به دلیل آنکه حجم روایات کلینی در مقایسه با صفار و برقی بیشتر است. فرضیه نویسنده درباره کلینی این است که وی مدت 20 سال در بغداد زندگی کرده و روایات زیادی از محدثان این حوزه حدیثی نقل کرده است. در مقدمه قاسم جوادی نقدی بر نظریات و نتیجه‏گیری‏های نویسنده نوشته است.